บ้านสวน&ฮักมัม

ได้ไปเที่ยวเทศการแห่เทียนพรรษาที่อุบลราชธานี พักที่โรงแรมเป็นตาฮัก ถามพนักงานว่าแถวนี้มีร้านอาหารทานเล่นหรือร้านเค็กแถวนี้ไหม น้องเขาแนะนำร้านบ้านสวน&ฮักมัมให้ ก็ขอลองซะหน่อย ร้านนี้เดินทางมาง่ายจากโรงแรมเป็นตาฮักเข้าซอยเป็นตาฮักทางห้วยม่วง ถึงสี่แยกแล้วเลี้ยวขวาจะเจอร้านเลย ร้านนี้มีต้นไม้ให้ความร่มรื่นมากๆ สามารถนั่งได้ทั้งข้างในและข้างนอกให้ลูกค้าได้เลือก การตกแต่งจะออกแนวน่ารัก มีมุมน่ารักๆให้ลูกค้าได้ถ่ายรูปไปอวดเพื่อนกันด้วย ที่นั่งก็จะมีให้ลูกค้าเลือกหลายแบบ เมนูแรกข้าวหมกไก่ น่องไก่ชิ้นใหญ่เต็มๆ พร้อมข้าวหมกรูปหัวใจ น่าทานมาก น้ำราดก็ไม่เผ็ดและหวานจนเกินไปข้าวมัน+แกงเขียวหวานเนื้อ ถ้าใครทานเนื้อคงต้องชอบเมนูนี้แน่ๆ แกงเขียวหวานเนื้อเข้มข้นมาก เนื้อก็นุ่มใช้ได้เลย ที่นี่เขามีเครื่องดื่มให้เลือกหลายอย่าง มัทฉะถั่วแดงนี่อร่อยดีชาเขียวปั่นเข้ากับตัวถั่วแดงดื่มแล้วชื่นใจจริงๆ สอบถามมาเขาบอกว่าร้านนี้ขึ้นชื่อเรื่องเค็กมากๆ ต้องขอลองซะหน่อย Rainbow crepe cakeหรือเครปสายรุ่ง อร่อยมาก เครปสลับสีเป็นชั้น เนื้อเครปนุ่มมากๆ คนไม่มากพอมีเวลาคุยกับเจ้าของร้าน เลยถามว่าฮักมันชื่อร้านแปลว่าอะไร เจ้าของร้านก็เล่าว่า ฮัก=รัก Hug=กอด กอดแม่ เลยเล่าว่าจากคนที่ไม่เคยสนใจทำขนม ไม่เคยเรียนรู้จากสิ่งที่แม่ทำอยู่ทุกวัน แม่ทำขนมขายเพื่อหารายได้เสริมมาใช้จ่ายในครอบครัว เนื่องจากตอนนั้น เงินเดือนข้าราชการครูน้อยนิดเหลือเกิน แม่ทำขนมอยู่นานหลายปี จนสภาพทางการเงินของแม่เริ่มดีขึ้น จึงหยุดทำ เพราะแม่เหนื่อยมานานแล้ว ทั้งสภาพร่างกายที่ไม่แข็งแรงด้วย ฉันกับแม่เคยฝันอยากจะทำร้านกาแฟเล็กๆ หลังจากแม่เกษียรแล้ว จะได้มีกิจกรรมทำกัน แต่หลังจากที่แม่เกษียรได้ไม่กี่วัน แม่ก้ล้มป่วยลงต้องเข้าผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจอย่างกระทันหัน เราได้แต่บอกแม่ว่า เด่วผ่าตัดเสร็จ แม่จะหายแล้วเราจะได้กลับไปอยู่บ้านกัน และนั่นเป็นคำพูดสุดท้ายที่คุยกันของเราสามคนแม่ลูก หลังจากผ่าตัดได้ 21 วัน แม่ก้จากเราไป หลังจากเสร็จงานศพแม่ ฉันคิดแค่อย่างเดียว ว่าฉันจะทำร้านกาแฟอย่างที่ตั้งใจกันไว้ ฉันเริ่มต้นจากศูนย์ ทำอะไรไม่เป็นซักอย่าง ครั้นตอนที่แม่ทำขนมขาย ฉันก้ไม่เคยเรียนรู้อะไรจากแม่ ทำได้แค่ช่วยร่อนแป้ง ตอกไข่ ตัดใบเตย เท่านั้น ในวันที่ไม่มีมือของแม่คอยประครอง ดูเหมือนอะไรๆมันก้ช่างยากเย็นไปหมด แต่ฉันก้เรียนรู้ที่จะทำมัน จนกระทั่งวันนี้ฉันก้ได้ทำมันเป็นรูปเป็นร่างแล้ว ร้านกาแฟของฉัน มันมีตัวตน ไม่ใช่เป็นเพียงแค่จินตนาการในหัว จากเครปชิิ้นแรกที่หัดทำ รูปร่างบิดเบี้ยว จะล้มไม่ล้มแหล่ มาจนวันนี้ ผ่านมา2 ปีแล้ว เครปเค้กของฉันดูเป็นรูปเป็นร่างเซ็ทตัวแข็งแรงขึ้น และเครปเค้กชิ้นนี้มันยังเป็นเครื่องยืนยันกับฉันด้วยว่า ความคิด ความฝัน มันสามารถเป็นจริงได้ เพียงแค่เราทุ่มเทเอาจริงเอาจัง มุ่งมั่นเต็มที่ แล้วลงมือทำมัน สักวันหนึ่ง มันก้ต้องเป็นวันของเรา สั่งฟั่งไปก็จะร้องไห้ไป การที่จะทำร้านอะไรซะร้านหนึ่งนี่ต้องอาศัยใจจริงๆ จากผู้หญิงตัวเล็กๆ สู้มาได้ขนาดนี้ นับถือจริงๆ ถ้าใครไปอุบลก็ลองไปทานร้านนี้กันนะคะ