รวมโชคข้าวผัดปู (RUAM CHOK KHAO PHAT PU RESTAURANT)

วันนี้ได้มีโอกาสไปกินร้านรวมโชคข้าวผัดปู ตรงปากซอยสามัคคี อย่างไม่ตั้งใจ พูดสั้นๆ ว่า “เหตุบังเอิญให้กินฟรี” ก็ว่าได้ เมื่อกินเสร็จ แล้วมีความรู้สึกคันมือจึงขอวิจารณ์ตามประสา “คนชอบกิน” ซักเล็กน้อย ร้านนี้จริงๆ ไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่เมื่อไปถึงจึงพอรู้ว่ามันดังในระดับนึงเลยนะเนี้ย เลยอดคาดหวังไม่ได้ว่า “มันน่าจะอร่อยนะ” เพราะกล้าตั้งชื่อร้านโดยมีเมนูเป็นส่วนหนึ่งของชื่อร้านว่า “ข้าวผัดปู” แสดงว่าไอ้ร้านนี้มันต้องเด่นข้าวผัดปูแน่ๆ ฉะนั้นเมนูแรกไม่ต้องใช้สมองคิดมากสั่งแม่งเลยคือ ข้าวผัดปู หน้าตาของข้าวผัดปูออกมาดูดีมีชาติตระกูล คือเหมือนกันข้าวผัดตามเหลาที่ดี แต่มีร่องรอยชุ่ยเล็กๆ คือ เศษข้าวแม่งกระเด็นกระฉอกเต็มจานไปหมดแถมสั่งมา ๓ จาน น้อย มาก ไม่เท่ากันจนหน้าเกลียด อารมณ์กูตักแบ่งแม่งส่งๆ ไปงั้นแหละ พวกมึงมีหน้าที่แดก ก็แดกๆ ไปซะทำนองนั้น น้ำซุปที่มาเสริฟ อันนี้คือของจริงครับ ไม่ร้อนมาก ไม่อุ่นมาก รสชาติหวานนำกลกล่อม สีน้ำตาลไหม้ อร่อยซดคล่องคออันนี้เต็ม ๑๐ ผมให้เต็มเลยสำหรับคนของคาวรสหวานนำ เรื่องหน้าตาข้าวผัดผ่านไปเรามาสนใจเรื่องรสชาติกันดีกว่า ตักมาคำแรกสิ่งที่พบคือ “จืดสัตว์ๆ” ไม่ได้รสปูหรือรสของการผัดซีอิ๊วขาวแม้แต่กลิ่นหอมไข่ยังไม่มีเลย ความจืดครอบงำรสชาติหมดสิ้น จำเป็นต้องบีบมะนาวและกระหน่ำตักน้ำปลากันหอบเลยทีเดียว ข้าวแข็ง ก่อนอื่นบอกก่อนว่าการใช้ข้าวแข็งผัดถือเป็นเทคนิคในการผัดข้าวเลยทีเดียวเพื่อให้รักษาทรงข้าวไว้ให้สวยและง่ายต่อการเคลือบข้าวให้มีสีสวยตามเครื่องปรุงที่เราใส่เข้าไป ซึ่งร้านนี้คงเข้าใจวัตถุประสงค์ผิดไปนิดนึงเพราะสีข้าวไม่เสมอกัน (ที่ละเอียดขนาดมาเพ่งเรื่องสีข้าวก็เพราะร้านนี้ใช้ข้าวแข็ง และมันแข็งมากก็เลยเดาว่าเขานำข้าวที่แข็งเหมือนรำหมูมาให้กูแดกก็น่าจะเพราะสาเหตุนี้ล่ะมั้ง) แต่ส่วนตัวผมชอบกินข้าวแข็งๆ อยู่แล้วเลยไม่ติดใจอะไร สงสารก็แต่คนที่มาร่วมชะตากรรมด้วยกันบ่นอุบให้ฟังก็เท่านั้นเอง ด่ามาเยอะข้อดีมันก็มีนั่นคือร้านนี้ไม่หวงเครื่องครับ ปูเป็นปูเพียบกับราคา ๓๐ บาทได้ปูขนาดนี้ผมถือว่าสุดคุ้ม (ถ้าไม่ซีเรียสเรื่องรสชาติระดับลิ้นทองก็โอเคนะ) เมนูชื่อร้านผ่านไป มาดูเมนูรองมั่งได้แก่ ก๋วยเตี๋ยวคั่วไก่ อันนี้ผมไม่กล้าวิจารณ์เลยเพราะหากให้เขียนคือ “เสีย” เลยนะ อาจเพราะน้ำมันชุ่มมาก แถมกูสั่งทะเลเสือกมีแต่หมู ซอสพริกหวานจัด ทำให้จานนี้กลายเป็นก๋วยเตี๋ยวคั่วไก่ในน้ำเชื่อมไปโดยปริยายในราคา ๔๐ บาท จริงๆ มีเมนูแนะนำอีกอย่างคือกระเพาะปลาแต่ไม่ได้สั่ง เพราะเมนูหลักกับเมนูรองยังขนาดนี้ เมนูปิดท้ายก็ไม่ต้องพูดถึง บริการ พนักงานหน้าเป็นส้นตีน คนผัดข้าว พอผัดเสร็จก็มายืนจ้องหน้าคนกิน บังเอิญไอ้เรามันไว้หนวดหน้าดุแถมยังหันไปหน้าร้านพอดี ไม่รู้จะมองไปทางไหนก็เลยมองไปทางคนผัดพอดี ก็ยืนจ้องเรา ๒ ถึง ๓ คน กลายเป็นแดกไปจ้องไปบรรยากาศเหมือนพ่อครัวชื่ออากิยามะ จาง แต่ฝีมือไม่ดีเท่า ตอนเรียกเช็คบิลทำเป็นไม่ได้ยิน ๒ คน จนต้องตะโกนบอกคราวนี้เลยเกี่ยงกันมาเก็บตังค์กูอีกเจริญล่ะพ่อคุณ ที่ดูเป็นมนุษย์และรู้จักการบริการเห็นจะเป็นเจ้าของมั้งตัวโตๆ ล้ำๆ นิสัยดี มีมารยาท ถามไถ่ บริการดีมากๆ แต่โชคร้ายที่เหมือนพี่เขามีธุระมาบริการได้แป๊ปเดียวก็หายไปทิ้งผมกับพนักงานในร้านบรรยากาศเลยออกมาแบบนี้ ถามว่าผิดหวังไหม ไม่นะกับข้าวผัดราคานี้แล้วได้รสชาติแบบนี้ผมถือว่าคุ้มครับ เพราะทุกวันนี้ข้าวผัดข้างทางแบบเอาส้นตีนทำก็ราคาราวๆ นี้อยู่แล้ว คะแนน เต็ม ๑๐ บริการ = หากเจ้าของร้านไม่อยู่ –๕, หากเจ้าของร้านอยู่ ๕ ราคา = ถูกดีผมให้ ๗ รสชาติ = โดยไม่คำนึงถึงราคานะครับ ๔ คำเตือนครับ อันนี้เป็นความเห็นส่วนบุคคลไปกินมา ดีก็ชม ไม่ดีก็บอกตามที่รู้สึก ท่านไปทานเองอาจจะอร่อยลิ้นท่านก็ได้อย่าไปเชื่อผมมาก จบการวิจารณ์ตามใจฉัน พบกันร้านหน้าครับ สวัสดี